जुन्या वादाने उफाळून घातली मृत्युला साद —– चाकूच्या घावात अबुजर झाला कायमचा बाद

जळगाव (क्राईम दुनिया न्युज नेटवर्क): स्वातंत्र्य दिनाच्या पुर्वसंध्येला अर्थात 14 ऑगस्टच्या सायंकाळी मुक्ताईनगर तालुक्यातील बेलसवाडी या गावात नेहमीप्रमाणे शांतता होती. रफिक शेख नुरा आणि त्यांचा एकोनिस वर्षाचा मुलगा अबुजर शेख हे दोघे पिता पुत्र त्या दिवशी सायंकाळी बांधकामावरील मिस्त्रीकाम करुन घरी परत आले. दहावी पर्यंत शिक्षण पुर्ण केल्यानंतर अबुजर याने देखील आपल्या वडीलांच्या पावलावर पाऊल ठेवत बांधकामावरील गवंडी काम सुरु केले होते. घरी आल्यानंतर घरातील सर्व सदस्यांनी एकत्रीत जेवण केले. जेवण झाल्यानंतर सर्वांनी गप्पा टप्पा केल्या.

रात्री साडे आठ वाजेच्या सुमारास मित्रांसोबत फिरुन येतो असे आई वडीलांना सांगून अबुजर घराबाहेर पडला तो कायमचाच. घरच्यांना वाटले थोड्या वेळाने तो परत येईल. पण त्या रात्री घराचा दरवाजा उघडून अबुजर परतलाच नाही. घरातून हसत खेळत घराबाहेर पडलेल्या अबुजरचा नंतर मृतदेहच घरी परत येईल असे कुणाला स्वप्नातही वाटले नव्हते. मात्र नियतीला तसेच मान्य होते.  

दहा पंधरा मिनीटे झाले असतील. काही वेळाने त्याच्या वडिलांचा मोबाईल वाजला. त्यांनी मोबाईलचा कॉल रिसीव्ह केला. पलीकडून बोलणा-या अबुजरच्या एका मित्राचा घाबरलेला आवाज त्यांनी ऐकला. “अबुजरच्या छातीत चाकू मारला आहे… रक्त खूप वहात आहे… आम्ही त्याला दवाखान्यात घेऊन जात आहोत!” असा निरोप त्यांना मोबाईलवर समजला.

एका क्षणात घरातील वातावरण बदलले. काही वेळापूर्वीपर्यंत जिवंत असलेला हसता खेळता मुलगा अचानक मृत्यूशी झुंज देत असल्याची बातमी वडिलांच्या कानावर आली होती. निरोप समजताच सुरू झाली धावपळ…एक रुग्णालय…मग दुसरे रुग्णालय…आणि शेवटी डॉक्टरांचे ते शब्द, ज्यांनी एका कुटुंबाचे आयुष्य कायमचे बदलून टाकले—“अबुजर आता या जगात नाही…”

ही कहाणी एखाद्या चित्रपटातील प्रसंगासारखी वाटावी अशी आहे. मात्र हा कोणताही चित्रपट नव्हता. ही बेलसवाडी येथे 14 ऑगस्टच्या रात्री घडलेली रक्तरंजित घटना होती. आणि या घटनेच्या केंद्रस्थानी होता—जुन्या वादाचा एक धागा.

14 ऑगस्टची सकाळ अगदी नेहमीसारखी होती… बेलसवाडीतील घरातून अबुजर आपल्या वडिलांसोबत कामासाठी निघाला. वडील मिस्त्रीकाम करायचे आणि अबुजरही त्यांना कामात मदत करायचा. कुटुंबाचा उदरनिर्वाह या कामावरच अवलंबून होता. त्या सकाळी घरातून बाहेर पडताना कोणालाही कल्पना नव्हती की हा दिवस कुटुंबासाठी आयुष्यातील सर्वांत काळा दिवस ठरणार आहे.

दिवसभर काम झाले. सायंकाळी साधारण सहाच्या सुमारास वडील आणि मुलगा घरी परतले. दिवसभराचा थकवा होता. पण दिवस अजून संपलेला नव्हता…रात्री अबुजर मित्रांसोबत बाहेर पडला. घरच्यांसाठी हा अगदी सामान्य प्रकार होता. मित्रांना भेटणे, काही वेळ गप्पा मारणे आणि पुन्हा घरी परतणे…पण त्या रात्री अबुजर ज्या ठिकाणी पोहोचला, तिथे आधीपासूनच काही तरुण उपस्थित होते. ठिकाण होते बेलसवाडीतील साबीर खान मेंबर यांच्या नवीन बांधकामाचे ठिकाण.

तिथे काही तरुण बसले होते. हसणे, बोलणे, गप्पा…सगळे काही सुरुवातीला नेहमीसारखेच होते. पण वातावरणात आधीपासून एक जुना तणाव दडलेला होता. आणि मग…एका जुन्या कारणाचा विषय पुन्हा निघाला.  सुरुवातीला बोलाचाली झाली. शब्द वाढले. आवाज चढले. एकमेकांवर आरोप-प्रत्यारोप सुरू झाले. जुन्या कारणाची खुन्नस पुन्हा वर आली. ज्या गोष्टीवर काही मिनिटांत पडदा पडू शकला असता, त्याच वादाने वेगळेच वळण घेतले.

तिथे उपस्थित असलेल्या तरुणांमध्ये धक्काबुक्की सुरू झाली. आणि मग परिस्थिती हाताबाहेर गेली. अबुजर आणि एका अल्पवयीन संशयितामध्ये मारामारी झाली. याच क्षणी त्या रात्रीचा सर्वांत भयानक प्रसंग घडला. झटापट सुरू असतांनाच एका अल्पवयीन मुलाने कुठून तरी चाकू आणला.

अबुजरच्या छातीवर त्या अल्पवयीन मुलाने चाकूने वार केले. क्षणभर सगळे स्तब्ध झाले. काही सेकंदांपूर्वी एकमेकांशी वाद घालणारे तरुण…… आणि आता समोर रक्तबंबाळ अवस्थेत पडलेला अबुजर. त्याच्या छातीत गंभीर दुखापत झाली. मोठ्या प्रमाणात रक्तस्राव सुरु झाला होता. ज्यांनी काही क्षणांपूर्वी हा वाद पाहिला होता, त्यांच्यासमोर आता एकच प्रश्न होता. जखमी “अबुजरला वाचवायचे कसे?”

अबुजरच्या काही मित्रांनी वेळ न दवडता त्याला दुचाकीवरून पिंप्रीनांदू येथील दवाखान्याकडे नेले. दरम्यान, अबुजरच्या कुटुंबीयांना या घटनेची माहिती देण्यात आली. रात्री सुमारे पावणे नऊ वाजता त्याच्या वडिलांच्या मोबाईलवर फोन आला. फोनवरील आवाज घाबरलेला होता. अबुजर गंभीर जखमी झाला होता. अबुजरच्या वडिलांसाठी तो क्षण एखाद्या वाईट स्वप्नासारखा होता. ज्या मुलासोबत सकाळी कामासाठी घराबाहेर पडले होते, तोच मुलगा आता रुग्णालयात मृत्यूशी झुंजत होता. कुटुंबीय तातडीने रुग्णालयाच्या दिशेने निघाले.

पिंप्रीनांदू येथील दवाखान्यात अबुजरला दाखल करण्यात आले. डॉक्टरांनी तपासणी केली. परिस्थिती गंभीर होती. पुढील उपचारासाठी त्याला सरकारी रुग्णालयात नेण्याचा सल्ला देण्यात आला. कुटुंबीयांनी पुन्हा धावपळ सुरू केली. वैद्यकीय भाषेत गोल्डन अवर अर्थात जीव वाचवण्याची वेळ निघून जात होती…प्रत्येक मिनिट महत्त्वाचे होते. अबुजरला मुक्ताईनगर येथील सरकारी रुग्णालयात नेण्यात आले. घड्याळ्याचे सेकंद काटा क्षणाक्षणाला पुढे पुढे सरकत होता. नातेवाईकांच्या नजरा डॉक्टरांकडे लागल्या होत्या. कदाचित पुढच्या क्षणी डॉक्टर म्हणतील—“तो वाचेल…परिस्थिती धोक्याबाहेर आहे.” पण दुर्दैंवाने तसे झाले नाही.

रुग्णालयात डॉक्टरांनी अबुजरची तपासणी केली. परिस्थिती अत्यंत गंभीर होती. काही वेळाने डॉक्टरांनी त्याला मृत घोषित केले. रुग्णालयातील वातावरण काही वेळासाठी अचानक शांत झाले आणि अचानक सुरु झाला आक्रोश.

काही वेळापूर्वी ज्याच्यासाठी नातेवाईक धावत होते…ज्याला वाचवण्यासाठी मित्र एका रुग्णालयातून दुस-या  रुग्णालयात घेऊन गेले…तो 19 वर्षीय तरुण आता कायमचा निघून गेला होता. एका वादाने एका घराचा दिवा विझवला होता.

घटना समोर आल्यानंतर पोलिसांसमोर अनेक प्रश्न उभे राहिले. वाद नेमका कशावरून सुरू झाला? जुना वाद काय होता? घटनास्थळी नेमके कोण कोण उपस्थित होते? वाद वाढल्यानंतर पुढे काय घडले? चाकू कुठून आला? वार नेमका कसा झाला? घटनेनंतर कोण कुठे गेले? आणि सर्वांत महत्त्वाचे — एका क्षणाच्या वादाने एवढे टोकाचे रूप का घेतले? या सर्व प्रश्नांची उत्तरे तपासातून समोर येणे अपेक्षित आहे. तक्रारीतील माहितीनुसार, या प्रकरणात अल्पवयीन व्यक्ती संशयित आहे. त्यामुळे त्याची ओळख, नाव किंवा इतर तपशील जाहीर करणे टाळण्यात आले आहे.

काही तासांपूर्वी ज्या घरात मुलगा कामावरून परतला होता…त्या घरात आता त्याच्या मृतदेहाची वाट पाहिली जात होती. वडिलांसाठी हा धक्का शब्दात सांगता येणारा नव्हता. सकाळी ज्याच्यासोबत काम केले…संध्याकाळी ज्याला घरी सोडले…आणि रात्री ज्याच्यासाठी रुग्णालयाच्या दिशेने धाव घेतली… तोच मुलगा परत येणार नव्हता. कितीही वेळ गेला तरी त्या घरात त्या रात्रीचा फोन कदाचित विसरला जाणार नाही.

ही घटना फक्त चाकूच्या वारापासून सुरू झाली असे म्हणणे सोपे आहे. पण खरा प्रश्न त्यापूर्वीचा आहे. गुन्हा नेमका कुठे सुरू झाला? कदाचित त्या दिवशी नाही. कदाचित त्याआधी झालेल्या एखाद्या जुन्या वादात. कदाचित मनात साठवलेल्या रागात. कदाचित “मी कमी कसा?” या अहंकारात. कदाचित मित्रांच्या गर्दीत एकमेकांसमोर ताकद दाखवण्याच्या मानसिकतेत. आणि कदाचित त्या एका क्षणी — “आता याला धडा शिकवायचाच!” या विचारात.

यानंतर काही सेकंदांत परिस्थिती बदलली. वाद झाला. मारामारी झाली. चाकू बाहेर आला. एक वार झाला. रक्त वाहिले. रुग्णालयाची धावपळ झाली. आणि शेवटी एका कुटुंबाने आपला १९ वर्षीय मुलगा गमावला. हा शेवट नाही… समाजासाठी हा इशारा आहे. बेलसवाडीतील घटना आपल्याला एक अस्वस्थ करणारा प्रश्न विचारते—आपण आपल्या मुलांना रागावर नियंत्रण ठेवायला शिकवत आहोत का? आजचा तरुण उद्याचा समाज घडवणार आहे. मात्र किरकोळ वाद, जुन्या भांडणांची खुन्नस, मित्रांमध्ये होणारे संघर्ष आणि सोशल मीडियावरून वाढणारे गैरसमज जर वेळेत थांबवले नाहीत, तर त्याचे परिणाम अत्यंत गंभीर होऊ शकतात.

हत्यार बाळगणे म्हणजे धाडस नाही. हिंसा करणे म्हणजे ताकद नाही. वादातून मागे हटणे म्हणजे कमजोरी नाही. खरे धैर्य म्हणजे रागाच्या क्षणी स्वतःवर नियंत्रण ठेवणे. एक पाऊल मागे घेणे म्हणजे पराभव नसतो. कधी कधी तेच पाऊल एखाद्याचा जीव वाचवते. कधी कधी दोन मिनिटांचा संयम संपूर्ण कुटुंबाला आयुष्यभराच्या दुःखापासून वाचवतो. आणि कधी कधी…“चल, हा वाद इथेच संपवूया…”हे एक वाक्य चाकूच्या एका वारापेक्षा हजार पटीने ताकदवान ठरते.

बेलसवाडीची ती रात्र मागे एक प्रश्न सोडून जाते…वाद सुरू झाला तेव्हा सगळे जिवंत होते…मग शेवटी एकच तरुण मृत का पडला? याचे उत्तर केवळ पोलिस तपासातून मिळणार नाही. याचे उत्तर समाजालाही शोधावे लागेल. कारण पुढचा वाद कुठे होईल, कोणामध्ये होईल आणि तो किती दूर जाईल…हे कुणालाच माहीत नसते. पण एक गोष्ट आपल्या हातात नक्की आहे—वादाला हिंसाचारात बदलू न देणे. कारण एका क्षणाचा राग संपतो…. पण त्या रागातून झालेली शोकांतिका अनेक कुटुंबांचे आयुष्यभराचे वास्तव बनते. बेलसवाडीतील या घटनेने पुन्हा एकदा हेच दाखवून दिले आहे की, वाद जिंकण्यापेक्षा जीव वाचवणे महत्त्वाचे आहे आणि ताकद दाखवण्यापेक्षा संयम राखणे अधिक मोठे धैर्य आहे. राग क्षणिक असतो मात्र गुन्ह्याचे परिणाम आयुष्यभर सोबत राहू शकतात.