जळगाव (क्राईम दुनिया न्युज नेटवर्क) : जळगाव शहरापासून सुमारे दहा ते बारा किलो मीटर अंतरावरील नशीराबाद हे गाव…… दि. 22 जून 2026 ची दुपार….. या गावात दुपारी साधारण पाऊण वाजेची वेळ ….. या गावातील बाजारपेठेकडे जाणाऱ्या रस्त्यावर नेहमीची वर्दळ… खंडेराव मंदिर परिसरात काही लोकांची ये-जा सुरू… आणि अचानक एका महिलेच्या ओरडण्याचा आवाज. काही क्षणांतच त्या आवाजाने परिसरातील शांतता भेदली. लोकांनी आवाजाच्या दिशेने धाव घेतली आणि मंदिराच्या ओट्यावर जे दृश्य दिसले, ते अंगावर काटा आणणारे होते.
एका महिलेच्या डोक्यावर गंभीर जखम झाली होती. तिच्या डोक्यातून रक्तप्रवाह सुरू होता. तिच्या अंगावर धारदार शस्त्राने वार केल्याचे दिसत होते. हल्लेखोर हातात कोयता घेऊन पलायन करत होता. काही लोक त्याच्या मागे त्याला पकडण्यासाठी धावत होते. आजूबाजूला उभ्या असलेल्या काही लोकांना क्षणभर नेमके काय घडले, हेच समजत नव्हते. मात्र, प्राथमिक माहितीनुसार ही महिला तिच्याच पतीच्या हल्ल्याची बळी ठरली होती. पतीच्या जीवघेण्या हल्ल्यात बळी पडलेल्या महिलेचे नाव मंदाबाई विकास जाधव असे होते. काही क्षणांतच मंदिर परिसरातील वातावरण बदलले. धार्मिक स्थळाजवळ रक्तरंजित घटना घडल्याने नागरिकांमध्ये खळबळ उडाली.
मृत मंदाबाई जाधव आणि विकास जाधव या दोघांचा विवाह काही वर्षांपूर्वी रायपूर येथे झाला होता. विवाहानंतर दोघांच्या संसार वेलीवर एका पुत्र रत्नाचे आगमन झाले होते. मंदाबाई आणि विकास हे दाम्पत्य नशिराबाद येथे वास्तव्य करत होते. कालांतराने विकासला दारू पिण्याची सवय जडली. मद्याच्या नशेत तो त्याची पत्नी मंदाबाई हिस त्रास देत असे, मारहाण करत असे. मद्याच्या नशेत त्याला कुठलेही भान रहात नव्हते. मद्याचा अंमल सुरु झाला म्हणजे तो पत्नी मंदाबाईच्या चारित्र्यावर संशय घेत असे.
दोघांचा घरातील वाद काही दिवसांपुरता मर्यादित राहिला असता, तर कदाचित या कुटुंबाचे आयुष्य वेगळ्या दिशेने गेले असते. परंतु सततचे भांडण, संशय आणि दारूचे व्यसन यामुळे घरातील वातावरण तणावपूर्ण होत गेले. नातेवाईकांनी विकासला समजावण्याचा प्रयत्न केला. त्याने दारू सोडावी, पत्नीला त्रास देऊ नये, घरात शांतता ठेवावी, असे त्याला नातेवाईकांकडून सांगण्यात येत होते. मात्र त्याच्या वर्तनात अपेक्षित सुधारणा झालीच नाही.
दोघांच्या घरातील वादाची माहिती आता गोपनीय राहिली नव्हती तर ती सार्वजनीक झाली होती. गावातील अनेक नातेवाईकांना दोघांच्या वादाची माहिती होती. मात्र पोलिसांत तक्रार करण्याची वेळ येण्यापूर्वीच परिस्थिती इतकी बिघडली की मंदाबाईचा जीव गेला. दारूचे व्यसन आणि संशय हे अनेक कुटुंबांसाठी धोकादायक मिश्रण ठरू शकते. विकास आणि मंदाबाई यांच्या बाबतीत देखील असेच काहीसे झाले. संशय ही भावना सुरुवातीला मनात घर निर्माण करते. पण जेव्हा त्यावर संवादाऐवजी राग, शिवीगाळ आणि हिंसाचाराची जोड मिळते, तेव्हा ती भावना हळूहळू गुन्ह्याच्या दिशेने जाऊ शकते.
मंदाबाई आणि विकास यांच्यात वारंवार वाद होत असल्याचे सांगितले जात होते. दारूच्या नशेत विकास पत्नीला मारहाण करत असल्याची माहिती नातेवाईकांना होती. मात्र कौटुंबिक वाद असल्याने प्रकरण घरातच मिटवण्याचा प्रयत्न झाला. याच ठिकाणी एक मोठा सामाजिक प्रश्न निर्माण होतो. घरातील हिंसाचार हा ‘घरचा प्रश्न’ आहे की संभाव्य गुन्ह्याची सुरुवात? या घटनेने त्याचे उत्तर अत्यंत वेदनादायक पद्धतीने दिले आहे.
मंदाबाई ही जागीच ठार झाली होती. घटनेची माहिती समजताच नशिराबाद पोलिस स्टेशनच्या सहायक पोलिस निरीक्षक योगिता नारखेडे यांनी आपल्या तपास पथकासह घटनास्थळी धाव घेतली. मयत मंदाबाई हिचे शव उत्तरीय तपासणीकामी रुग्णालयात रवाना करण्यात आले.
प्राप्त माहितीनुसार पती पत्नीचा चार भिंतीतील वाद मंदीर परिसरात खूनाच्या गुन्ह्यात परावर्तीत झाला होता. सहायक पोलिस निरीक्षक योगिता नारखेडे यांनी घटनास्थळावरूनच तपासाची सुरुवात केली. गुन्हा घडल्यानंतर पोलिसांसाठी प्रत्येक क्षण महत्त्वाचा असतो. घटनास्थळी रक्ताचे डाग कुठे आहेत? हल्ला नेमका कुठे झाला? शस्त्र कोणते? हल्ल्यापूर्वी पती-पत्नीमध्ये वाद झाला होता का? घटनेच्या वेळी कोण कोण उपस्थित होते? संशयीत आरोपी तथा हल्लेखोर कुठून आला आणि कोणत्या दिशेने गेला? घटनेनंतर त्याने कोणाशी संपर्क साधला? या प्रत्येक प्रश्नाचे उत्तर शोधणे आवश्यक होते.
प्राथमिक तपासात पती-पत्नीतील वाद, दारूचे व्यसन आणि संशयाची पार्श्वभूमी समोर आली. पोलिसांनी उपलब्ध साक्षीदारांची माहिती घेण्यास सुरुवात केली. घटनास्थळी उपस्थित व्यक्तींकडून घटनेपूर्वी आणि घटनेनंतर नेमके काय घडले, याची माहिती घेण्यात आली.
संशयीत आरोपी विकास जाधव हा घटनास्थळावरून पसार झाला होता. या घटने प्रकरणी मयत मंदाबाई हिचा नातेवाईक विशाल मोरे याने दिलेल्या फिर्यादीनुसार नशिराबाद पोलिस स्टेशनला खूनाचा गुन्हा दाखल करण्यात आला. त्याने दिलेल्या फिर्यादीनुसार गु.र.न.192/2026 भारतीय न्याय संहिता 103 (1) नुसार हा गुन्हा नोंद करण्यात आला.
प्राणघातक हल्ल्यानंतर विकास जाधव हा घटनास्थळावरून पसार झाला होता. घटनास्थळाची पाहणी, साक्षीदारांची माहिती आणि संशयीत आरोपीच्या हालचालींचा मागोवा घेत तपास पुढे नेण्यात आला. दरम्यान लवकरच संशयीत आरोपी विकास जाधव यास जेरबंद करण्यात आले.
या प्रकरणाच्या तपासातून संशयीत आरोपी आणि मयत मंदाबाई यांच्यातील वादाची किनार समोर आली. प्राप्त माहितीनुसार विकास जाधव यास दारूचे व्यसन होते. तो दारूच्या नशेत पत्नीला मारहाण आणि छळ करत असल्याचा आरोप करण्यात आला आहे. त्याला पत्नीच्या चारित्र्यावर संशय असल्याचेही म्हटले जाते. त्याला नातेवाईकांनी वेळोवेळी समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला होता. मात्र त्याच्या वर्तनात सुधारणा झाली नाही. या सर्व घटनांचा शेवट 22 जून 2026 च्या दुपारी खंडेराव मंदिर परिसरात झालेल्या रक्तरंजित हल्ल्यात झाला. या दाम्पत्याला एक मुलगा असल्याची माहिती पुढे आली.
आईचा मृत्यू आणि वडिलांवर खूनाचा आरोप या दोन घटनांमध्ये त्या मुलाचे बालपण अचानक कोसळून पडले. गुन्हा करणाऱ्या व्यक्तीला कायदेशीर शिक्षा मिळणे ही न्यायव्यवस्थेची प्रक्रिया आहे. पण त्या प्रक्रियेत एका कुटुंबातील निरपराध सदस्यांवर काय परिणाम होतो, याचाही विचार समाजाने करणे आवश्यक आहे.
दारूच्या नशेत झालेल्या एका हिंसक कृत्याचा परिणाम केवळ पती-पत्नीपुरता मर्यादीत रहात नाही. तो मुलांच्या आयुष्यावर उमटतो. आई-वडिलांच्या नात्यावर उमटतो. नातेवाईकांवर उमटतो. आणि संपूर्ण समाजाला हादरवून सोडतो.
या घटनेचा सर्वात मोठा सामाजिक धडा याच ठिकाणी आहे. घरात पती-पत्नीमध्ये वाद झाला की अनेकदा नातेवाईक म्हणतात—“दोघांचा विषय आहे, मिटून जाईल.” कधी म्हणतात—“घरातील गोष्ट बाहेर नेऊ नका.” कधी म्हणतात—“दारू प्यायल्यावरच असे होते सकाळी सगळे ठीक होईल.” पण प्रत्येक वेळी तसे होत नाही. कधी-कधी पहिली शिवी ही पुढच्या मारहाणीची सुरुवात असते.
पहिली मारहाण पुढच्या गंभीर हिंसाचाराची पूर्वसूचना असू शकते. सततचा संशय मानसिक छळाचे रूप घेऊ शकतो. दारूचे व्यसन रागावर नियंत्रण कमी करू शकते. आणि या सगळ्यांचा संगम झाला तर परिस्थिती जीवघेणी होऊ शकते. म्हणून घरातील हिंसाचाराकडे दुर्लक्ष करणे म्हणजे समस्येला वेळ देणे असेच अनेकदा ठरते.
दारू समस्या आहे पण हिंसाचाराला माफी नाही. दारूच्या नशेत व्यक्तीचा स्वभाव बदलतो, राग वाढतो किंवा नियंत्रण सुटते, असे अनेकदा दिसते. मात्र याचा अर्थ दारू पिणाऱ्या प्रत्येक व्यक्तीकडून हिंसाचार होतो असा नाही.
दारू हे कारण सांगून हिंसाचाराचे समर्थन करता येत नाही. एखाद्या व्यक्तीने दारू प्यायली म्हणून पत्नीवर हात उचलण्याचा अधिकार त्याला मिळत नाही. संशय आला म्हणून मारहाण करण्याचा अधिकार मिळत नाही. कौटुंबिक वाद झाला म्हणून धारदार शस्त्र उचलण्याचा अधिकार मिळत नाही. राग आला म्हणून एखाद्याचा जीव घेण्याचा अधिकार कोणालाही नाही.
दारूचे व्यसन असल्यास उपचार, समुपदेशन आणि कुटुंबीयांचा हस्तक्षेप आवश्यक आहे. परंतु हिंसाचाराची सीमा ओलांडली गेल्यास कायदेशीर मदत घेणे तितकेच आवश्यक आहे.
या घटनेत चारित्र्यावरील संशयाचा उल्लेख असल्याने आणखी एक गंभीर सामाजिक प्रश्न समोर येतो. संशयाला पुरावा नसतो. संशयाला अनेकदा कल्पना असते. कल्पनेला तथ्य समजले की गैरसमज तयार होतो. गैरसमजावर राग चढला की हिंसाचाराची शक्यता निर्माण होते. आणि हिंसाचाराला नियंत्रण नसेल तर त्याचा शेवट गुन्ह्यात होऊ शकतो. वैवाहिक नात्यात विश्वास कमी झाला असेल, तर संवाद, समुपदेशन किंवा कायदेशीर मार्ग उपलब्ध आहेत. हातात शस्त्र घेणे हा कधीही उपाय नाही.
22 जूनची ती दुपार मंदाबाईसाठी आयुष्याची शेवटची दुपार ठरली. पण त्या घटनेने केवळ एका महिलेचा जीव घेतला नाही तर एका मुलाचे बालपण हिरावले. एका कुटुंबाची रचना उद्ध्वस्त केली. नातेवाईकांना आयुष्यभर न विसरणारी जखम दिली आणि समाजासमोर एक प्रश्न उभा केला. हिंसाचाराची पहिली चिन्हे दिसली तेव्हा आपण काय केले?
जर एखाद्या घरात सतत भांडणे होत असतील…जर एखादी व्यक्ती दारूच्या नशेत हिंसक होत असेल…जर पत्नी किंवा पतीला वारंवार मारहाण होत असेल…जर चारित्र्यावरून सतत संशय घेतला जात असेल…जर धमक्या दिल्या जात असतील…तर ते केवळ ‘घरगुती भांडण’ म्हणून दुर्लक्षित करण्याची वेळ नसते. तो मदतीचा इशारा असतो.
प्रत्येक गुन्हा हा समाजाला काहीतरी धडा देऊन जात असतो. या घटनेतून आपण आजच एक धडा घेऊ शकतो. घरात हिंसाचार सुरू झाला तर शांत बसू नका. दारूच्या व्यसनाला ‘सवय’ म्हणून दुर्लक्ष करू नका. संशयाला प्रेम समजू नका. मारहाणीला ‘कौटुंबिक वाद’ म्हणून स्वीकारू नका. धमकीला विनोद समजू नका. आणि सर्वात महत्त्वाचे—“काहीतरी मोठे होण्याआधी मदत मागणे ही कमजोरी नाही तर ती शहाणपणाची खूण आहे.”
एक फोन, एक तक्रार, एक समुपदेशन, एक हस्तक्षेप—कदाचित एखादे आयुष्य वाचवू शकतो. नशिराबाद येथील खंडेराव मंदिराच्या ओट्यावर सांडलेले रक्त केवळ एका गुन्ह्याची खूण म्हणून पाहण्यापेक्षा, घरगुती हिंसाचार, व्यसन आणि संशय यांच्या धोकादायक संगमाची चेतावणी म्हणून पाहणे अधिक गरजेचे आहे. कारण गुन्हा घडल्यानंतर पोलिस घटनास्थळी पोहोचतात…पण गुन्हा घडण्याआधी समाज पोहोचला, तर कदाचित एखाद्या घरातला दिवा विझण्यापासून वाचू शकतो.
ही घटना केवळ एका कुटुंबातील वैवाहिक वादाचा शेवट नाही. दारूचे व्यसन, संशय, रागावर नियंत्रणाचा अभाव, घरगुती वादाकडे वेळेत गांभीर्याने न पाहणे आणि हिंसाचाराची लक्षणे दिसूनही मदतीसाठी पुढे न येणे या सगळ्या प्रश्नांना या घटनेने पुन्हा एकदा समाजासमोर उभे केले आहे.
या घटनेची सुरुवात झाली होती घराच्या चार भिंतींतून…प्रत्येक गुन्ह्याच्या मागे एखादा अचानक घडलेला क्षण असतो. पण त्या क्षणापूर्वी अनेकदा अनेक दिवसांची, महिन्यांची, वर्षांची पार्श्वभूमी तयार झालेली असते. या गुन्ह्याचा अधिक तपास सहाय्यक पोलीस निरीक्षक योगिता नारखेडे यांच्यासह त्यांचे सहायक फौजदार शिवदास चौधरी, हे.कॉ. गुणवंत देशमुख, पो.कॉ. सागर भिडे, पंकज सोनवणे, भरत बाविस्कर करत आहेत.
