जळगाव (क्राईम दुनिया न्युज नेटवर्क) : संध्याकाळच्या अंधारात विवाहितेचा गावातील एका तरुणाने हात पकडला…. पत्नीच्या आक्रोशाने पती धावत आला… पत्नीच्या सन्मानासाठी त्याने संबंधीत तरुणाच्या कानशिलात लगावली. त्या एका चापटीने संतापाची ठिणगी पडली. पण दुसऱ्या दिवशी ही ठिणगी सूडाच्या आगीत बदलली. हातात लाकडी दांडे, लोखंडी रॉड आणि कुऱ्हाड घेऊन आलेल्या जमावाने विवाहितेच्या कुटुंबावर हल्ला चढवला. घराच्या उंबरठ्यापर्यंत पोहोचलेल्या हिंसेने अखेर एका कष्टकरी संसाराचा कर्ता पुरुष हिरावून घेतला. मागे राहिली ती पत्नी, तिच्या डोळ्यांसमोर घडलेला रक्तरंजित थरार आणि वडिलांच्या मायेपासून वंचित झालेली लहान मुले…ही केवळ एका खूनाची घटना नाही. ही स्त्रीच्या सन्मानाची, गरीब कुटुंबाच्या असुरक्षिततेची, जमावाच्या हिंसक मानसिकतेची आणि एका क्षणाच्या संतापातून उद्ध्वस्त झालेल्या संसाराची काळीज पिळवटून टाकणारी कहाणी आहे.
प्रकरणाची सुरुवात झाली एका असहाय संध्याकाळी…चाळीसगाव तालुक्यातील एका गावात राहणारे ते कुटुंब. घरची परिस्थिती बेताची. पती ऊसतोडणीच्या कामावर जाऊन घाम गाळायचा तर पत्नी संसाराचा गाडा ओढण्यासाठी हातभार लावायची. दोन वेळच्या जेवणाची भ्रांत असलेल्या या कुटुंबाच्या आयुष्यात सुखाचे क्षण कमी होते. मात्र कष्ट करून मुलांचे भविष्य घडवण्याचे स्वप्न त्यांच्या डोळ्यांत होते.
या कुटुंबातील विवाहित महिला 29 सप्टेंबर 2026 च्या सायंकाळी शौचासाठी घराबाहेर गेली होती. ग्रामीण भागातील अनेक कुटुंबांना आजही घरात शौचालयाची सुविधा उपलब्ध नसल्याचे वास्तव या घटनेतून पुन्हा समोर आले. शौचास जाणा-या त्या विवाहितेच्या वाटेत मात्र त्या दिवशी एक भयानक प्रसंग दबा धरून बसला होता.
विवाहित महिला एकटी असल्याची संधी साधून गावातील चौघे तिच्याजवळ आले. त्यातील एकाने तिचा हात पकडला. अचानक घडलेल्या या प्रकाराने ती हादरून गेली. मनात भीती दाटली. आपण एकटी आहोत, समोर चौघे आहेत, आता काय होणार, असा विचार क्षणभर तिच्या मनात चमकून गेला. पण भीतीपुढे तिने मौन स्वीकारले नाही. तिने जोरात आरडाओरड केली.
तिच्या आवाजात मदतीची आर्त हाक होती. तो आवाज तिच्या पतीच्या कानावर पडताच तो आणि त्याची आई तातडीने घटनास्थळी धावले. पत्नी घाबरलेली होती. तिच्या चेहऱ्यावर भीती स्पष्ट दिसत होती. तिने घडलेला प्रकार पतीला सांगितला. पत्नीचा हात पकडल्याचे समजताच पती संतापला. “माझ्या पत्नीचा हात का धरला?” असा जाब विचारत त्याने संबंधित व्यक्तीच्या गालावर एक चापट मारली. त्या क्षणी त्याला वाटले असेल की पत्नीच्या सन्मानाला धक्का देणाऱ्या व्यक्तीला जाब विचारून हा विषय संपेल. पण त्याला कल्पनाही नव्हती की या घटनेचा सूड घेण्यासाठी दुसऱ्या दिवशी त्याच्या संपूर्ण कुटुंबावर संकट कोसळणार आहे.
पतीने चापट मारल्याचे पाहून संबंधित व्यक्तीसोबत आलेले साथीदार संतापले. वाद वाढला आणि चौघांनी मिळून त्या पतीला, त्याच्या आईला आणि वडिलांना चापटाबुक्क्यांनी मारहाण केल्याचा आरोप आहे. पत्नीच्या सन्मानासाठी आवाज उठवणाऱ्या पतीवरच उलट हल्ला झाला होता. कुटुंबातील वृद्ध आई-वडीलही या मारहाणीतून सुटले नाहीत. भयभीत झालेल्या पती-पत्नीने अखेर चाळीसगाव ग्रामीण पोलीस ठाणे गाठले. पोलिसांना घडलेला प्रकार सांगितला. पतीला झालेल्या मारहाणीमुळे त्याची अवस्था पाहून पोलिसांनी वैद्यकीय उपचारांसाठी मेमो दिला.
मात्र, त्या रात्री घरात आणखी एक जबाबदारी त्यांची वाट पाहत होती. लहान मुले घरी एकटी होती. त्यांना जेवण द्यायचे होते, त्यांची काळजी घ्यायची होती. त्यामुळे पती-पत्नी वैद्यकीय मेमो घेऊन दवाखान्यात जाण्याऐवजी घरी परतले. त्या वेळी त्यांना काय माहीत, की दुसऱ्या दिवशी सकाळी त्यांच्या दारात मृत्यूचे सावट उभे ठाकणार आहे!
दुसऱ्या दिवशी 30 सप्टेबरची सकाळ उजाडली. विवाहिता नेहमीप्रमाणे घरामागील गोठ्यात गुरांना चारा-पाणी देण्यासाठी आणि साफसफाई करण्यासाठी गेली. गरीब कुटुंबाचा दिवस रोजच्या कष्टांनीच सुरू व्हायचा. घरात कितीही चिंता असल्या तरी गुरांची काळजी, मुलांचे संगोपन आणि संसाराची जबाबदारी थांबवून चालणार नव्हते. पण आदल्या रात्रीचा वाद काहींच्या मनातून गेला नव्हता.
काही वेळातच त्या महिलेच्या जवळ एक-दोन नव्हे, तर एकूण तेरा जणांचा जमाव आला. त्यांच्या हातात लाकडी दांडे आणि लोखंडी रॉड होते. जमावाने महिलेला शिवीगाळ करण्यास सुरुवात केली. समोर उभा असलेला जमाव पाहून तिच्या पायाखालची जमीन सरकल्यासारखी झाली. आदल्या दिवशीचा प्रसंग तिच्या डोळ्यांसमोर तरळला. ती घाबरून घरात पळाली आणि तिने सासू-सासऱ्यांना सर्व प्रकार सांगितला. ती पुन्हा त्यांच्यासोबत बाहेर आली. पण जमावाचा संताप कमी होण्याऐवजी वाढतच गेला.
घरावर दगडफेक सुरू झाली. शिवीगाळ आणि आरडाओरड यामुळे परिसरात गोंधळ उडाला. क्षणभर त्या घराच्या भिंतीच नव्हे, तर त्या कुटुंबाच्या सुरक्षिततेची भावनाही हादरून गेली. कुटुंब वाचवायला त्या विवाहितेचा पती धावला… पण जमावाने त्यालाच लक्ष्य केले! घरावर हल्ला होत असल्याची माहिती मिळताच महिलेचा पती आणि दीर घटनास्थळी आले.
चापट मारणा-या विवाहितेच्या पतीला समोर पाहताच जमावाचा संताप आणखीणच वाढला. आदल्या दिवशी चापट मारणारा हाच तो व्यक्ती, या भावनेतून त्याला लक्ष्य करण्यात आले. हातातील लाकडी दांडे आणि लोखंडी रॉडने विवाहितेच्या पतीवर हल्ला सुरू झाला. त्याला वाचवण्यासाठी पुढे आलेल्या आई-वडिलांनाही मारहाण करण्यात आली. भावालाही या हल्ल्याचा सामना करावा लागला.
घरासमोर आरडाओरड, मारहाण आणि गोंधळ सुरू होता. एका बाजूला कुटुंबीयांना वाचवण्याचा प्रयत्न सुरू होता, तर दुसऱ्या बाजूला जमावाच्या हल्ल्यामुळे पती गंभीर जखमी होत होता. हा प्रकार पाहून गावातील काही लोक मदतीसाठी पुढे आले. त्यांनी जखमी पतीसह त्याच्या आई-वडिलांची आणि भावाची जमावाच्या तावडीतून सुटका केली. पण संकट अजून संपले नव्हते.
पतीने पत्नीला सांगितले की, लहान मुलांना घेऊन घरात जा. घाबरलेल्या मुलांना सोबत घेऊन पत्नी घरात गेली. काही वेळाने जखमी पतीही जीव वाचवण्यासाठी घरात आला. त्याला वाटले असेल, आता तरी घराच्या चार भिंतींत सुरक्षितता मिळेल. पत्नी आणि मुलांसमोर उभे राहून तो कदाचित स्वतःला सावरू शकेल. पण हिंसेचा पाठलाग घराच्या उंबरठ्यावरही थांबला नाही.
जखमी पती घरात गेल्याचे पाहून जमावातील तिघे हल्लेखोर त्याच्या मागोमाग घरात घुसले. त्यातील एकाच्या हातात कुऱ्हाड होती. घर म्हणजे माणसाला सुरक्षित वाटणारी जागा. संकटात धावत जाऊन आसरा घ्यावा, अशी जागा. पण त्या क्षणी त्या घरातच मृत्यूचा थरार सुरू झाला. कुऱ्हाड घेऊन आलेल्या हल्लेखोराने पतीच्या डोक्यावर वार केला. त्यानंतर इतर दोघांनी लाकडी दांड्यांनी त्याला मारहाण केल्याचा आरोप आहे.
डोक्याला गंभीर दुखापत झाली. रक्त वाहू लागले. काही क्षणांपूर्वी आपल्या पत्नीला आणि लहान मुलांना सुरक्षित ठेवण्याचा प्रयत्न करणारा तो कष्टकरी पती आता स्वतःच्या जीवासाठी झुंज देत होता. घरातील वृद्ध आई-वडिलांनी पुन्हा एकदा धाव घेत त्याला सोडवण्याचा प्रयत्न केला. त्यानंतर तिघे हल्लेखोर घराबाहेर पडून फरार झाले. पण त्या घरात मागे राहिलेल्या जखमा केवळ शरीरावरच्या नव्हत्या. त्या कुटुंबाच्या आयुष्यावर कायमच्या कोरल्या जाणार होत्या.
गंभीर जखमी झालेल्या पतीला तातडीने चाळीसगाव येथील एका खासगी रुग्णालयात दाखल करण्यात आले. डॉक्टरांनी उपचार सुरू केले. तिकडे पत्नीची अवस्था बिकट होती. ज्या पतीने तिच्या सन्मानासाठी आवाज उठवला, जो तिच्या मदतीसाठी धावत आला, ज्याने मुलांना घरात घेऊन जाण्यास सांगितले, तोच पती आता रुग्णालयात मृत्यूशी झुंज देत होता. तिच्या डोळ्यांसमोर मुलांचे चेहरे उभे होते. उद्या त्यांना शाळेत कोण सोडणार? त्यांच्या डोक्यावर मायेने हात ठेवणारा बाप दवाखान्यातील बिछान्यावरील बाप उठणार का? घरात वडिलांचा आवाज पुन्हा ऐकू येणार का? अशा असंख्य प्रश्नांनी तिचे मन पोखरत होते.
दरम्यान, पत्नीने चाळीसगाव ग्रामीण पोलीस ठाण्यात फिर्याद दिली. त्यानुसार तेरा जणांविरुद्ध रितसर गुन्हा दाखल करण्यात आला. मात्र, उपचार सुरू असतानाच तिच्या जखमी पतीचा मृत्यू झाला. एका कुटुंबाचा आधार हरपला. एका पत्नीच्या डोक्यावरील संसाराचे छत्र कोसळले. लहान मुलांच्या आयुष्यातील वडिलांची जागा कायमची रिकामी झाली. गुन्ह्याचे गांभीर्य वाढल्यानंतर प्रकरणात खुनाचे कलम वाढवण्यात आले.
या मृत्यूची बातमी गावात पसरताच संतापाची लाट उसळली. मृत व्यक्तीच्या समाजबांधवांनी मृतदेह थेट चाळीसगाव ग्रामीण पोलीस ठाण्यात आणून न्यायाची मागणी केली. पोलीस ठाण्याच्या परिसरात वातावरण तणावपूर्ण झाले. समाजबांधवांनी ठिय्या आंदोलन सुरू केले. हल्लेखोरांना अटक झाल्याशिवाय मृतदेह ताब्यात घेणार नाही, अशी भूमिका आंदोलकांनी घेतली. मृत व्यक्तीच्या कुटुंबाला न्याय मिळावा आणि आरोपींवर कठोर कारवाई व्हावी, ही त्यांची प्रमुख मागणी होती.
परिस्थितीचे गांभीर्य लक्षात घेऊन डीवायएसपी विजयकुमार ठाकुरवाड आणि सहाय्यक पोलीस निरीक्षक विजय माळी तसेच पोलिस उप निरीक्षक राहुल राजपूत यांनी आंदोलकांशी चर्चा केली. दोषींविरुद्ध कठोर कारवाई केली जाईल आणि सर्व आरोपींना अटक करण्यासाठी प्रयत्न केले जातील, असे लेखी आश्वासन देण्यात आल्यानंतर आंदोलन मागे घेण्यात आले. त्यानंतर शोकाकुल वातावरणात मृत पतीवर अंत्यसंस्कार करण्यात आले. त्या दिवशी चितेवर केवळ एका व्यक्तीचा देह नव्हता. त्या कुटुंबाच्या अनेक आशा, स्वप्ने आणि भविष्याबद्दलच्या अपेक्षाही जणू राख होत होत्या.
या प्रकरणाच्या तपासादरम्यान पोलिसांनी तेरा संशयीत हल्लेखोर आरोपींपैकी दहा जणांना अटक केली. उर्वरित तीन मुख्य संशयीत आरोपी लेखन सुरु असेपर्यंत फरार होते. अटक करण्यात आलेल्या दहा जणांना न्यायालयात हजर करण्यात आले. त्यापैकी तिघांना सुरुवातीला तीन दिवसांची पोलीस कोठडी सुनावण्यात आली.
या घटनेतील सर्व हल्लेखोर आरोपींविरुद्ध कायद्यानुसार निष्पक्ष आणि कठोर कारवाई होणे, तसेच पीडित कुटुंबाला न्याय मिळणे, हेच आता महत्त्वाचे आहे. आरोप सिद्ध होण्यापूर्वी न्यायालयीन प्रक्रियेचा आदर करणेही तितकेच आवश्यक आहे.
या रक्तरंजित घटनेतून समाजाने काय शिकावे? स्त्रीचा सन्मान हा तिचा मूलभूत अधिकार आहे. एखाद्या महिलेचा हात पकडणे, तिचा विनयभंग करणे किंवा तिला घाबरवणे ही किरकोळ बाब नाही. महिलेच्या इच्छेविरुद्ध तिच्या शरीराला स्पर्श करण्याचा अधिकार कोणालाही नाही. तिच्या सन्मानाचे रक्षण करणे ही केवळ तिच्या पतीची किंवा कुटुंबाची जबाबदारी नसून संपूर्ण समाजाची जबाबदारी आहे. एका चापटीच्या बदल्यात हत्या? हा न्याय नव्हे, हिंसाचार आहे! वाद झाला तर त्याचे निराकरण कायद्याच्या मार्गाने झाले पाहिजे. अपमान झाल्याची भावना असली तरी सूड घेण्यासाठी जमाव जमवणे, घरावर दगडफेक करणे किंवा शस्त्रांनी हल्ला करणे कधीही समर्थनीय ठरत नाही.
एका क्षणाचा संताप अनेक कुटुंबांचे आयुष्य उद्ध्वस्त करू शकतो. कायदा हातात घेणाऱ्यांना त्याचे गंभीर परिणाम भोगावे लागू शकतात. घरात शौचालय नसणे ही केवळ गैरसोय नाही. या घटनेच्या पार्श्वभूमीवर ग्रामीण भागातील स्वच्छतागृहांची उपलब्धता आणि सुरक्षिततेचा प्रश्न पुन्हा ऐरणीवर आला आहे. प्रत्येक कुटुंबाला परवडणारे, सुरक्षित आणि वापरण्यायोग्य शौचालय उपलब्ध होणे गरजेचे आहे. विशेषतः महिला, मुली, वृद्ध आणि दिव्यांग व्यक्तींना उघड्यावर जाण्याची सक्ती होऊ नये. स्वच्छतागृहांची उभारणी, त्यांची देखभाल, पाणी आणि सुरक्षितता यासाठी ग्रामपंचायत, प्रशासन आणि समाजाने एकत्रित प्रयत्न करायला हवेत. मात्र, एक गोष्ट स्पष्ट असली पाहिजे. घरात शौचालय नसणे ही त्या महिलेची चूक नव्हती आणि त्यामुळे तिच्यावर झालेल्या कथित अत्याचाराचे समर्थन होऊ शकत नाही. गरीब कुटुंबालाही न्याय मिळण्याचा तितकाच अधिकार आहे
ऊसतोडणी करून उदरनिर्वाह करणाऱ्या कुटुंबाची आर्थिक परिस्थिती कमकुवत असू शकते. पण त्यांच्या सन्मानाची आणि सुरक्षिततेची किंमत कमी नसते. पीडित कुटुंबाला पोलीस संरक्षणाची गरज असल्यास त्याची दखल घेतली पाहिजे. वैद्यकीय उपचार, कायदेशीर मदत आणि मुलांच्या भवितव्याबाबतही प्रशासनाने संवेदनशीलतेने विचार करणे आवश्यक आहे.
या घटनेतील सर्वांत वेदनादायक वास्तव म्हणजे वडिलांना गमावलेली लहान मुले. मोठ्यांच्या वादात, अहंकारात आणि सूडाच्या भावनेत निष्पाप मुलांचा कोणताही दोष नसतो. हिंसेचा निर्णय घेणाऱ्यांनी हे लक्षात ठेवले पाहिजे की एका जीवाच्या मृत्यूने केवळ एक व्यक्ती संपत नाही, तर अनेकांचे आयुष्य बदलून जाते.
त्या कष्टकरी पतीने पत्नीच्या सन्मानासाठी आवाज उठवला. त्याने आपल्या लहान मुलांसाठी, वृद्ध आई-वडिलांसाठी आणि कुटुंबासाठी जगण्याचा प्रयत्न केला. पण एका वादाचे रूपांतर कथित सामूहिक हल्ल्यात झाले आणि त्याचा शेवट मृत्यूत झाला. आज त्या पत्नीसमोर पतीच्या आठवणी आहेत. मुलांसमोर वडिलांची कायमची उणीव आहे. वृद्ध आई-वडिलांसमोर आधार हरवल्याचे दुःख आहे. एखाद्या व्यक्तीला झालेला अपमान हा दुसऱ्या व्यक्तीचा जीव घेण्याचा परवाना कसा ठरू शकतो? ज्या हातांनी कष्ट करून संसार उभा केला, ते हात कायमचे शांत झाले. ज्या घरात मुलांचे हसणे ऐकू यायला हवे होते, तिथे दुःखाने घर केले.
समाजाने आता तरी ठरवायला हवे—वाद असतील तर कायद्याच्या मार्गाने सोडवायचे, महिलांचा सन्मान जपायचा, हिंसेला थारा द्यायचा नाही आणि प्रत्येक कुटुंबाला सुरक्षित जगण्याचा अधिकार मिळवून द्यायचा. कारण सूडाची आग पेटवणारे अनेक असतात. पण त्या आगीत होरपळणारे निरपराध जीव असतात. आणि त्यांची राख पुन्हा कधीच संसार उभा करू शकत नाही.
