जळगाव (क्राईम दुनिया न्युज नेटवर्क) : दिनांक २० ऑक्टोबर २०२६. रात्रीचे साडेआठ वाजले होते. जळगाव शहरातील माऊली नगर परिसर दुर्गादेवी उत्सवाच्या रंगात रंगला होता. दांडियाच्या तालावर वातावरण भारावून गेले होते. कुणी दांडिया पाहण्यात रमले होते, तर कुणी आपल्या परिचितांसोबत गप्पा मारत उभे होते. महिला आणि पुरुषांची गर्दी जमली होती. उत्सवाचा आनंद प्रत्येकाच्या चेहऱ्यावर दिसत होता. त्या क्षणी तिथे उपस्थित असलेल्या कुणालाही कल्पना नव्हती की, काही वेळातच याच परिसरात रक्त सांडणार आहे. एका कुटुंबावर दुःखाचा डोंगर कोसळणार आहे आणि दुसऱ्या व्यक्तीला रुग्णालयात मृत्यूशी झुंज द्यावी लागणार आहे. याच गर्दीत माऊली नगरमध्ये राहणारा मयुर चेतराम जाधव आपल्या साथीदारासह दुचाकीवरून आला होता.
दांडिया पाहण्यासाठी आलेल्या मयुरचे लक्ष मात्र उत्सवापेक्षा वेगळ्याच गोष्टीकडे होते. तो आपल्या दुचाकीचा हेडलाईट वारंवार चालू-बंद करून उपस्थित महिलांच्या चेहऱ्यावर आणि अंगावर प्रकाश टाकत होता. सुरुवातीला कदाचित काहींना हा प्रकार किरकोळ वाटला असेल. मात्र, तो वारंवार घडू लागल्याने महिलांमध्ये अस्वस्थता वाढू लागली. सार्वजनिक उत्सवात आनंद घेण्यासाठी आलेल्या काही महिला हा त्रास सहन करत होत्या.
अखेर काही महिलांनी हा प्रकार सहन न करण्याचे ठरवले. त्यांनी तेथे उपस्थित पुरुषांना घडलेला प्रकार सांगितला. आता प्रश्न केवळ हेडलाईटचा नव्हता. प्रश्न होता महिलांच्या सन्मानाचा आणि सार्वजनिक ठिकाणी कोणते वर्तन स्वीकारले जावे, याचा. काही नागरिकांनी मयुरला समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला. परंतु मयुर समजण्यापलीकडे गेला होता. शब्दांना शब्द भिडले… आणि गल्लीत तणाव वाढू लागला!
महिलांनी पुरुषांकडे केलेल्या तक्रारीनंतर मयुरला त्याच्या वर्तनाबाबत जाब विचारण्यात आला. मात्र, वाद मिटण्याऐवजी वाढत गेला. बोलण्याचा आवाज चढला, आरोप-प्रत्यारोप सुरू झाले आणि परिसरात आरडाओरड होऊ लागली. माऊली प्रोव्हिजन दुकानासमोरच्या गल्लीत गर्दी जमू लागली. या गोंधळाचा आवाज ऐकून दुचाकी दुरुस्तीचे काम करणारे मॅकेनिक किशोर छगन पाटील हा तरुण घटनास्थळी आला. तेथे पोहोचल्यावर किशोर पाटील यास गल्लीतील अनेक परिचित चेहरे दिसले. सर्व जण मयुर जाधव याच्याशी वाद घालत असल्याचे किशोरच्या निदर्शनास आले.
याचवेळी एका महिलेने त्याठिकाणी उपस्थित असलेल्या किरण पाटील यास मयुरच्या वर्तनाची माहिती दिली. तो बऱ्याच वेळापासून दुचाकीचा हेडलाईट चालू-बंद करून महिलांच्या चेहऱ्यावर आणि अंगावर प्रकाश टाकत होता. त्याला जाब विचारल्यावर तो उलट शिवीगाळ करून वाद घालत असल्याचे तिने सांगितले. महिलांना त्रास होऊ नये आणि सुरू असलेला वाद थांबावा, या उद्देशाने किशोर पाटील, किरण पाटील आणि इतर नागरिकांनी मयुरला समजावण्याचा प्रयत्न केला. त्याला तेथून घरी जाण्यास सांगण्यात आले. त्या क्षणी मयुरने शांतपणे तेथून निघून जाण्याचा निर्णय घेतला असता, कदाचित भयंकर घटना टळली असती. पण काही वादात माणूस समोरच्याचे शब्द ऐकण्याऐवजी स्वतःच्या रागालाच मोठे मानू लागतो. आणि रागाला विवेकाची साथ मिळाली नाही, तर त्याची किंमत कधी कधी दुसऱ्याला आपल्या प्राणांनी चुकवावी लागते.
आपल्याला समजावून सांगितल्याचा मयुरला राग आला. त्याने उपस्थित पुरुषांना उद्देशून आक्रमक शब्दांत बोलण्यास सुरुवात केली. “तुम्ही मला सांगणारे कोण? तुम्हाला जास्त मस्ती आली आहे का? थांबा, तुम्हाला आता जिवंत सोडत नाही,” अशी धमकी देत त्याने कंबरेजवळ लपवलेला धारदार चॉपर बाहेर काढला. काही क्षणांपूर्वीपर्यंत वाद घालणारे लोक आता समोरच्या व्यक्तीच्या हातातील शस्त्र पाहत होते. वातावरणात तणाव वाढला होता. आणि त्यानंतर जे घडले, त्याने संपूर्ण परिसर हादरून गेला.
मयुरने त्याच्या हातातील धारदार चॉपर किरण विठ्ठल पाटील याच्या छातीत खुपसला. त्यानंतर तो चॉपर फिरवून बाहेर काढला. धारदार चॉपर पोटात जावून बाहेर आल्याने किरण पाटील रक्तबंबाळ होऊन जमिनीवर कोसळला. हे दृश्य बघून अनेकांची भंबेरी उडाली.
काही क्षणांपूर्वी महिलांच्या अस्मितेसाठी झगडणारा किरण पाटील आता जीव वाचवण्यासाठी मदतीसाठी याचना करत होता. आजूबाजूच्या लोकांना काय करावे, हे सुचेनासे झाले. आनंदाने सुरू झालेल्या उत्सवाच्या वातावरणात अचानक भीती आणि गोंधळ पसरला. जमीनीवर कोसळलेल्या किरण पाटील याच्या मदतीसाठी दुचाकी मॅकेनिक किशोर पाटील क्षणाचाही विलंब न करता धावून आला. मित्राच्या मदतीला धावून आलेल्या किशोर पाटीलच्या छातीत देखील मयुरने तोच चॉपर खुपसला. काही क्षणांत दोन व्यक्ती रक्ताच्या थारोळ्यात पडल्या. या कालावधीत वाद घालणारा चॉपर बाळगणारा मयुर मात्र त्याच्या दुचाकीने फरार होण्यात यशस्वी झाला.
गल्लीत एकच गोंधळ उडाला. महिला घाबरल्या. उपस्थित नागरिक मदतीसाठी धावू लागले. कुणी जखमींच्या जवळ गेले, तर कुणी त्यांना रुग्णालयात नेण्यासाठी वाहनाची व्यवस्था करू लागले. काही वेळापूर्वी ज्या ठिकाणी दांडियाचा आनंद सुरू होता, त्याच ठिकाणी आता जखमींचे प्राण वाचवण्यासाठी धावपळ सुरू झाली होती.
मयुर जाधव घटनास्थळावरून पसार झाला होता. मागे राहिले होते दोन गंभीर जखमी, घाबरलेले नागरिक आणि काही क्षणांत घडलेल्या घटनेने हादरलेला संपूर्ण परिसर. पण आता प्रत्येक क्षण महत्त्वाचा होता. किरण पाटील आणि किशोर पाटील या दोघांना तातडीने रुग्णालयात पोहोचवणे आवश्यक होते. घटनास्थळी उपस्थित असलेल्या महिला आणि पुरुषांनी दोन्ही जखमींना वाहनाने शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालय व रुग्णालयात दाखल केले. डॉक्टरांनी तातडीने उपचार सुरू केले.
किरण पाटील यांच्या कुटुंबीयांसाठी तो काळ असहय वेदनादायी प्रतीक्षेचा होता. आपल्या माणसाला काहीही होऊ नये, हीच आशा मनात धरून ते वैद्यकीय मदतीकडे आशाळभूत नजरेने बघत होते. किशोर पाटील याच्यावरही उपचार सुरू होते. त्यांच्या छातीला गंभीर दुखापत झाली होती. पुढील उपचारासाठी किशोर पाटील यास खासगी रुग्णालयात हलवण्यात आले. मात्र, किरण पाटील याच्याबाबतची बातमी सर्वांच्या मनावर आघात करणारी ठरली. वैद्यकीय उपचार सुरू असताना किरण विठ्ठल पाटील याचा मृत्यू झाला.
एका कुटुंबाचा आधार हिरावला गेला. नातेवाइकांच्या डोळ्यांसमोर दुःखाचे अंधारलेले भविष्य उभे राहिले. ज्या रात्री आनंद साजरा करायचा होता, त्याच रात्री त्यांना आपल्या माणसाच्या मृत्यूची वेदना सहन करावी लागली. किशोर पाटील हा मात्र उपचारांनंतर बचावला. त्याच्यावर खासगी रुग्णालयात उपचार सुरु करण्यात आले. त्याचे प्राण वाचले, ही दिलासादायक बाब होती. परंतु या हल्ल्याने त्यांच्या आयुष्यात आणि त्या रात्रीचे साक्षीदार असलेल्या नागरिकांच्या मनात भीतीदायक आठवण निर्माण केली.
या घटनेची माहिती एमआयडीसी पोलिस स्टेशनचे पोलिस निरीक्षक बबन आव्हाड यांना समजताच त्यांनी तातडीने कारवाईची चक्रे वेगाने फिरवण्यास सुरुवात केली. त्यांच्यासह त्यांच्या सहका-यांनी घटनास्थळासह रुग्णालयात धाव घेतली. आता पोलिसांसमोर दोन महत्त्वाची कामे होती—घटनेचा तपास करणे आणि फरार मयुर जाधव याचा शोध घेणे.
गंभीर जखमी किशोर पाटील यांच्या जबाबाच्या आधारे पोलिसांनी मयुर जाधव याच्याविरुद्ध एमआयडीसी पोलिस स्टेशनाल गुन्हा दाखल केला. गुन्हा रजिस्टर क्रमांक ८६३/२०२६ नुसार भारतीय न्याय संहितेच्या कलम १०३(१), १०९(१), ३५२ आणि ३५१(२) अंतर्गत हा गुन्हा नोंद करण्यात आला. यानंतर पोलिसांनी फरार संशयीत आरोपीचा शोध घेण्यासाठी तपास सुरू केला. घटनेच्या ठिकाणी आणि परिसरातील सीसीटीव्ही फुटेजची तपासणी करण्यात आली. तांत्रीक तपासाच्या आधारे पोलिस पथकाने फरार मयुर जाधव याला अवघ्या चोवीस तासाच्या आत अटक केली.
पोलिस निरीक्षक बबन आव्हाड यांच्या पथकातील पोलिस उपनिरीक्षक चंद्रकांत धनके, विजयसिंग पाटील, हेड कॉन्स्टेबल रामकृष्ण पाटील, गिरीष पाटील, प्रमोद लाडवंजारी, किरण चौधरी, प्रदीप चौधरी, विशाल कोळी, रमाकांत साळुंखे, नितीन ठाकूर, राहुल घेटे, गणेश ठाकरे, किरण पाटील, शशिकांत मराठे, ललित नारखेडे आणि मोतीलाल बोरसे आदींनी तपासात सहभाग घेतला. या प्रकरणाचा पुढील तपास पोलिस उपनिरीक्षक कृष्णा पाटील करत आहेत.
माऊली नगर परिसरातील या रक्तरंजित रात्रीने समाजाला कोणता प्रश्न विचारला? एका सार्वजनिक उत्सवात महिलांच्या वर्तनाबाबतच्या तक्रारीवरून सुरू झालेला वाद इतका टोकाला का गेला? एखाद्याला आपली चूक सांगितली, तर त्याचा अर्थ अपमान झाला असा होत नाही. एखाद्याच्या वर्तनाला विरोध केला, तर त्याचे उत्तर धमकीने किंवा शस्त्राने देणे हा कोणताही सन्मानाचा मार्ग नाही.
राग येणे ही मानवी भावना आहे. पण त्या रागावर नियंत्रण ठेवणे ही आपली जबाबदारी आहे. काही क्षणांचा संताप माणसाला अशा निर्णयापर्यंत घेऊन जाऊ शकतो, ज्याचे परिणाम अनेक कुटुंबांना वर्षानुवर्षे सहन करावे लागतात. या घटनेत किरण पाटील याचा मृत्यू झाला. किशोर पाटील गंभीर जखमी झाला. एका कुटुंबाने आपला माणूस गमावला, तर दुसऱ्या व्यक्तीला जीवघेण्या हल्ल्याचे परिणाम भोगावे लागले.
महिलांच्या सुरक्षिततेचा प्रश्नही तितकाच महत्त्वाचा आहे. सार्वजनिक उत्सवात महिलांना त्रास होईल असे वर्तन होऊ नये, यासाठी प्रत्येक नागरिकाने जबाबदारीने वागणे आवश्यक आहे. अशा प्रकारांना विरोध करताना परिस्थिती चिघळत असल्यास पोलिसांची मदत घेणे आणि सुरक्षित अंतर राखणे अधिक योग्य ठरते. समाजात वावरतांना हातात शस्त्र घेणे म्हणजे धाडस नव्हे. स्वतःच्या रागावर नियंत्रण ठेवणे हेच खरे धाडस आहे.
२० ऑक्टोबरच्या त्या रात्री माऊली नगर परिसरातील नागरिक मृत्यूची बातमी ऐकण्यासाठी किंवा रुग्णालयाच्या दारात आपल्या माणसासाठी प्रार्थना करण्यासाठी बाहेर पडले नव्हते. तर सर्वजण दांडीया बघण्यासाठी आणि त्याचा आनंद घेण्यासाठी बाहेर पडले होते.
किरण पाटील याचे आयुष्य संपले. किशोर पाटील यास गंभीर जखमांसह उपचार घ्यावे लागले. त्या रात्री उपस्थित असलेल्या नागरिकांच्या मनात रक्तरंजित प्रसंगाची कायमची आठवण राहणार आहे. या घटनेतील फरार मयुर जाधव यास अटक झाली, तपास सुरू आहे आणि पुढील कायदेशीर प्रक्रिया पूर्ण होईल. मात्र, एखाद्या कुटुंबाने गमावलेला माणूस पुन्हा परत येऊ शकत नाही. म्हणूनच या घटनेचा विचार केवळ गुन्हा म्हणून न करता, समाजाने स्वतःला विचारण्याची गरज आहे—आपण मतभेद कसे हाताळतो? महिलांच्या सन्मानाबाबत किती जागरूक आहोत? आणि संतापाच्या क्षणी विवेक हरवू नये, यासाठी काय करतो?
दुर्गादेवीच्या उत्सवात शक्तीची पूजा केली जाते. पण खऱ्या अर्थाने शक्ती म्हणजे दुर्बलाला त्रास देणे नव्हे; तर चुकीच्या वर्तनाला विरोध करताना संयम राखणे, महिलांचा सन्मान करणे आणि हिंसेपासून दूर राहणे. कारण दांडियाचा ताल काही वेळाने थांबतो… रोषणाई उतरते… गर्दी घरी परतते… पण हिंसेमुळे एखाद्या घरात निर्माण झालेला अंधार वर्षानुवर्षे कायम राहू शकतो. एका क्षणाचा राग दुसऱ्याचा जीव घेऊ शकतो; पण त्या एका क्षणाची किंमत अनेक निष्पाप माणसांना आयुष्यभर चुकवावी लागते.
