जळगाव (क्राईम दुनिया न्युज नेटवर्क) : काही बैठका नाती जोडण्यासाठी बोलावल्या जातात… काही गैरसमज दूर करण्यासाठी… तर काही मोडलेला संसार पुन्हा उभा करण्याच्या आशेने आयोजित केल्या जातात. पण जळगावमध्ये एका कुटुंबाची अशीच बैठक एका तरुणाच्या मृत्यूने संपली. जिथे दोन कुटुंबांनी एकमेकांचे म्हणणे ऐकून घ्यायचे होते, तिथे आरोप-प्रत्यारोप सुरू झाले. जिथे समेटाची अपेक्षा होती, तिथे शिवीगाळ झाली. आणि जिथे नात्यांना नव्याने संधी मिळायला हवी होती, तिथे एका क्षणाच्या हिंसाचाराने एका कुटुंबाचे आयुष्य कायमचे बदलून टाकले.
बहिणीचा संसार पुन्हा सावरावा, आईचा अपमान थांबावा आणि कुटुंबातील वाद मिटावा, या भावनेने पुढे आलेल्या सनी डोळे या तरुणाला आपला जीव गमवावा लागला. सर्वांत अस्वस्थ करणारा प्रश्न हा आहे की, ज्या वादावर चर्चा करून तोडगा काढता आला असता, त्याच वादाचा शेवट रक्तपातात का झाला? ही केवळ एका कौटुंबिक वादाची व्यथा नाही. ही संशयाने पोखरलेल्या नात्याची, संतापाच्या भरात हरवलेल्या विवेकाची आणि हिंसेची किंमत निरपराध कुटुंबीयांना कशी चुकवावी लागते, याची वेदनादायी कथा आहे.
जळगाव शहरातील शिवाजीनगर परिसरात विनोद तुळशीराम डोळे आणि विद्या विनोद डोळे हे मजुरी करून उदरनिर्वाह करणारे दाम्पत्य. परिस्थितीशी झुंज देत त्यांनी सनी आणि चांदणी या दोन मुलांना वाढवले. चांदणीचा पाच वर्षांपूर्वी भुसावळ तालुक्यातील कंडारी येथील सुरज वानखेडे या तरुणासोबत विवाह झाला. सुरज पेंटरचे काम करतो. या दाम्पत्याला इशिता नावाची चार वर्षांची मुलगी आहे.
लग्नानंतर काही काळाने पती-पत्नीमध्ये मतभेद निर्माण झाले. चांदणी मोबाईलवर कोणाशी तरी बोलत असल्याचा सुरजला संशय येत होता. याच कारणावरून दोघांमध्ये वारंवार वाद होत असल्याचे म्हटले जाते. याच वादातून सुरज त्याची पत्नी चांदणीला त्रास देत होता असे म्हटले जाते.
संशय हा नात्यातील विश्वासाला लागलेली अशी ठिणगी असते, जी वेळीच विझवली नाही तर संपूर्ण नात्यालाच जाळू शकते. चांदणी आणि सुरज यांच्यातील वादही वाढत गेला. संवाद कमी झाला आणि मतभेद अधिक तीव्र होत गेले.
अखेर १ ऑक्टोबर २०२६ रोजी चांदणी आपली मुलगी इशिता हिला घेऊन माहेरी जळगावला आली. तिच्या मनात नेमके काय सुरू होते, संसाराबद्दल तिच्या काय अपेक्षा होत्या आणि दोघांमधील वाद कशा प्रकारे मिटू शकला असता, हे प्रश्न वेगळे आहेत. मात्र, त्या वेळी दोन्ही कुटुंबांसमोर एक मोठे आव्हान उभे होते—हा संघर्ष आणखी वाढू न देता त्यावर मार्ग काढणे. सुरज आणि त्याच्या आई-वडिलांची चांदणीने पुन्हा सासरी यावे, अशी इच्छा होती. मात्र, चांदणी सासरी जाण्यास तयार नव्हती असे समजते. दोन कुटुंबांमधील दरी आता केवळ पती पत्नीच्या वादापुरती मर्यादित राहिली नव्हती. वादावर तोडगा काढण्यासाठी कुटुंबीय आणि समाजातील प्रतिष्ठित व्यक्तींना एकत्र बसवण्याचे ठरले. सर्वांसमक्ष चर्चा व्हावी, दोन्ही बाजू ऐकून घेतल्या जाव्यात आणि चांदणीच्या पुढील आयुष्याबाबत निर्णय घेण्याचा प्रयत्न व्हावा, हा या बैठकीमागील उद्देश होता.
२६ ऑक्टोबर २०२६. दुपारी साडेबारा वाजण्याच्या सुमारास दोन्ही बाजूंचे नातेवाईक आणि समाजातील मान्यवर एकत्र आले. डोळे दाम्पत्य, त्यांचा मुलगा सनी, मुलगी चांदणी, तिचा पती सूरज आणि दोन्ही बाजूचे नातेवाईक उपस्थित होते. कदाचित कुणाला वाटले असेल, आज गैरसमज दूर होतील. कुणाला अपेक्षा असेल, चांदणी आणि सूरज यांच्यातील वाद मिटेल. तर कुणाला वाटले असेल, चार वर्षांच्या इशिताचे भविष्य लक्षात घेऊन कुटुंबीय समजूतदारपणाने निर्णय घेतील. पण प्रत्येक बैठकीत उपस्थित असलेली माणसे संवाद साधतीलच, असे नाही. कधी कधी मनातील राग इतका वाढलेला असतो की समोरच्याचे म्हणणे ऐकण्याची तयारीच उरत नाही.
दुपारी एक वाजण्याच्या सुमारास चर्चेचा विषय बदलला. चांदणी मोबाईलवर नेमकी कोणाशी बोलते, असा प्रश्न सूरज आणि त्याच्या बाजूच्या मंडळींनी उपस्थित केला. या संशयावरून चांदणीला शिवीगाळ सुरू झाला. बैठकीतला तणाव वाढत गेला. आणि मग चांदणीची आई सुरजच्या आई वडीलांसह सुरजला म्हणाली की “आमच्या मुलीला नांदवायचे नसेल, तर तसे सांगा. हा प्रश्न वाद मिटवण्याच्या दिशेने नेला जाऊ शकला असता. मात्र चांदणीचा पती सुरज संतापला आणि त्याने सासू तथा चांदणीच्या आईला शिवीगाळ करण्यास सुरुवात केली. त्यामुळे काही क्षणांपूर्वी संसाराचा निर्णय घेण्यासाठी जमलेली मंडळी आता एकमेकांशी संघर्ष करत होती.
आपल्या आईचा अपमान होत असल्याचे पाहून सनी डोळे पुढे आला. आईशी नीट बोलण्यास त्याने सुरजला सांगितले. त्यानंतर दोन्ही बाजूने शाब्दिक वाद वाढला. चांदणी, तिची आई आणि सनी अशा तिघांना शिवीगाळ सुरु झाली. तणावाने भरलेल्या वातावरणात चांदणीचा जेठ पंकज वानखेडे अचानक उठून चांदणीच्या अंगावर धावून गेला. अचानक घडलेल्या या प्रकाराने चांदणीसह तिची आई व इतर नातेवाईक घाबरले. त्यांनी तातडीने घराबाहेर धाव घेतली. पण वाद घराच्या आत थांबला नाही.
चांदणीच्या माहेरची मंडळी बाहेर आल्यावर सासरच्या बाजूची मंडळीही त्यांच्या मागे बाहेर आली. चांदणीच्या आईने आता आमच्या मुलीला सासरी पाठवायचे नाही, असे स्पष्ट केले. यानंतर चांदणीची सासू, चुलत सासू आणि सासरे यांनी चांदणी व तिची आई यांना चापटा-बुक्क्यांनी मारहाण सुरु केली.
आता परिस्थिती केवळ शब्दांपुरती राहिली नव्हती. सनी आणि त्याची आजी सुमनबाई वाद सोडवण्यासाठी पुढे आले. कदाचित त्यांना वाटले असेल, की आपण मध्ये पडल्याने हा संघर्ष थांबेल. राग शांत होईल आणि सर्वजण पुन्हा चर्चेला बसतील. पण पुढच्याच क्षणी घडलेल्या घटनेने या वादाला जीवघेणे हिंसक वळण दिले.
पुढच्याच क्षणी चांदणीचा जेठ पंकज आणि दीर निकेश वानखेडे यांनी सनीला घट्ट पकडून ठेवले. पकडून ठेवलेल्या दोघांनी सुरजला चाकू काढून सनीला मारण्यास चिथावणी दिली. पुढच्या क्षणी सुरजने खिशातून चाकू बाहेर काढला. पुढे जे घडले, त्याने डोळे कुटुंबाचे आयुष्य कायमचे बदलले. सुरजने सनीच्या गळ्यावर चाकूने वार केला. गळ्यावर खोल जखम झाल्याने मोठ्या प्रमाणात रक्त वाहू लागले.
काही क्षणांपूर्वी आपल्या आईच्या मदतीला धावलेला, बहिणीच्या संसारातील वादाच्या वेळी उपस्थित असलेला सनी आता गंभीर जखमी झाला होता. आई विद्या, बहीण चांदणी आणि आजी सुमनबाई त्याला वाचवण्यासाठी धावल्या. मात्र, सुरजने चांदणीच्या डाव्या हाताच्या दंडावर आणि सुमनबाई यांच्या डाव्या हाताच्या अंगठ्याजवळही चाकूने वार केले.
घरगुती वादातून सुरू झालेला संघर्ष आता गंभीर हिंसक घटनेत बदलला होता. त्यानंतर सुरज व त्याच्यासोबतची मंडळी तेथून निघून गेली. मागे राहिले होते जखमी सनीला वाचवण्यासाठी धडपडणारे नातेवाईक आणि अचानक आलेल्या संकटाने हादरलेले कुटुंब. सनीला तातडीने वैद्यकीय उपचार मिळावेत म्हणून नातेवाईकांनी त्याला मोटारसायकलने शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालय व रुग्णालयात दाखल केले. प्रत्येक क्षण महत्त्वाचा होता.
गोल्डन अवरमधे सनीला उपचार मिळावेत, त्याचे प्राण वाचावेत, एवढीच त्याच्या कुटुंबीयांची अपेक्षा होती. पण अशा प्रसंगी नातेवाईक कितीही धावपळ करत असले, तरी अंतिम परिणाम त्यांच्या हातात नसतो. दरम्यान, सनीची आई विद्या, बहीण चांदणी आणि आजी सुमनबाई घटनेची माहिती देण्यासाठी जळगाव शहर पोलीस ठाण्यात गेल्या. त्यानंतर त्या पुन्हा रुग्णालयात सनीला पाहण्यासाठी धावल्या. मात्र, उपचार सुरू असतांना सनीचा मृत्यू झाला होता. या घटनेची माहिती मिळताच पोलिस निरीक्षक सागर शिंपी व त्यांच्या सहका-यांनी पुढील कारवाई व तपासाला वेग दिला.
आईने मुलगा गमावला. बहिणीने भाऊ गमावला. आजीने नातू गमावला. आणि चार वर्षांच्या इशिताच्या आयुष्याच्या पार्श्वभूमीवर कुटुंबाला हादरवून टाकणारी शोकांतिका उभी राहिली. सनी परत येणार नव्हता. त्याच्या कुटुंबीयांना आता त्या बैठकीतील शब्द बदलता येणार नव्हते. संतापाच्या क्षणी जे घडले, त्याचे परिणाम मात्र त्यांना आयुष्यभर सोसावे लागणार होते. एका वादाचे उत्तर चाकूने दिले गेले, पण त्या वाराने सुटलेला प्रश्न कोणताही नव्हता. उलट अनेक प्रश्न कायमचे निर्माण झाले आणि ते अनुत्तरित राहिले.
या घटनेनंतर चांदणीची आई विद्या डोळे यांच्या फिर्यादीच्या आधारे जळगाव शहर पोलिस स्टेशनला गुन्हा दाखल करण्यात आला. घटनेतील प्रत्येक व्यक्तीची भूमिका, हल्ल्याचा नेमका घटनाक्रम आणि इतर कायदेशीर बाबी तपासातून स्पष्ट होतील. आरोप आणि न्यायालयात सिद्ध झालेले तथ्य यांत फरक असतो. त्यामुळे संबंधित व्यक्तींची जबाबदारी कायदेशीर प्रक्रियेनुसार निश्चित होणे महत्त्वाचे आहे.
मात्र, या घटनेने समाजासमोर उपस्थित केलेले प्रश्न केवळ पोलिस तपासापुरते मर्यादित नाहीत. पती-पत्नीमधील मतभेद कधी कधी इतके टोकाला जातात की संवादच संपतो? संशय निर्माण झाल्यावर एकमेकांना समजून घेण्याऐवजी अपमान आणि शिवीगाळ का सुरू होते? कुटुंबीयांनी मध्यस्थी करतांना परिस्थिती हाताबाहेर जात असल्याचे जाणवल्यास सुरक्षिततेला प्राधान्य का दिले जात नाही? या प्रश्नांची उत्तरे शोधणे आवश्यक आहे.
संसार वाचवण्याच्या प्रयत्नात माणसांचे आयुष्य उद्ध्वस्त होऊ देऊ नका. या घटनेतील सर्वांत मोठी शिकवण म्हणजे संशय हा पुरावा नसतो, राग हा निर्णय घेण्याचा योग्य क्षण नसतो आणि हिंसा हा कोणत्याही समस्येचा उपाय नसतो.
पती-पत्नीमध्ये मतभेद होऊ शकतात. विवाह टिकवायचा की वेगळे व्हायचे, याबाबत दोघांची मते वेगळी असू शकतात. अशा वेळी संवाद, समुपदेशन, कायदेशीर मदत आणि सुरक्षिततेला प्राधान्य देणे आवश्यक आहे. कोणालाही जबरदस्तीने नात्यात राहण्यास भाग पाडणे किंवा मारहाण व धमक्यांच्या माध्यमातून प्रश्न सोडवण्याचा प्रयत्न करणे योग्य नाही.
संशयाऐवजी संवाद निवडा. मोबाईलवरील संभाषण असो किंवा अन्य गैरसमज, आरोप करण्याऐवजी शांतपणे चर्चा करणे महत्त्वाचे आहे. मतभेद मिटत नसतील तर प्रशिक्षित समुपदेशक किंवा योग्य कायदेशीर मदत घ्यावी. रागाच्या भरात शस्त्र उचलू नका. काही क्षणांचा संताप दुसऱ्या व्यक्तीचा जीव घेऊ शकतो आणि अनेक कुटुंबांचे आयुष्य उद्ध्वस्त करू शकतो. वाद हिंसक होण्याची चिन्हे दिसल्यास सुरक्षित ठिकाणी जाणे आणि पोलिसांची मदत घेणे अधिक योग्य आहे. मध्यस्थी म्हणजे दबाव नव्हे. समाजातील प्रतिष्ठित व्यक्ती किंवा नातेवाईकांनी कौटुंबिक वाद मिटवताना कोणत्याही एका पक्षावर दबाव आणू नये. हिंसा किंवा धमकीची भीती असल्यास सर्वांना एकत्र बसवण्यापेक्षा सुरक्षितता आणि स्वतंत्र मदतीला प्राधान्य द्यावे. मुलांच्या भविष्याचा विचार करा. मोठ्यांमधील संघर्षाचे परिणाम लहान मुलांनाही भोगावे लागू शकतात. मुलांच्या हिताचा विचार करणे म्हणजे केवळ एकाच छताखाली राहण्याचा आग्रह धरणे नव्हे; तर त्यांना सुरक्षित, प्रेमळ आणि हिंसामुक्त वातावरण देणे होय.
२६ ऑक्टोबरच्या त्या बैठकीत दोन्ही कुटुंबांनी एकमेकांचे म्हणणे ऐकून घेतले असते, वाद वाढताच चर्चा थांबवली असती आणि हिंसेचा मार्ग स्वीकारला गेला नसता, तर पुढचा घटनाक्रम वेगळा असू शकला असता का? या प्रश्नाचे उत्तर आता कुणालाही निश्चितपणे देता येणार नाही. मात्र, एक गोष्ट स्पष्ट आहे—नात्यांमधील वाद मिटवण्यासाठी माणसांना एकत्र आणा. पण त्या वादाच्या नावाखाली माणुसकी संपवू नका. कारण संसार तुटला, तर पुन्हा नव्याने आयुष्य उभे करण्याची संधी असू शकते. नाते संपले, तर वेगळे होण्याचा कायदेशीर मार्ग असू शकतो. पण एखाद्याचा जीव गेला, तर त्या व्यक्तीला परत आणण्याचा कोणताही मार्ग नसतो. सनीच्या मृत्यूने एका कुटुंबाला दुःख दिले आहे. ही घटना समाजाला एवढेच सांगते—संशयाला विवेकाने उत्तर द्या, रागाला संयमाने थांबवा आणि प्रत्येक संघर्षात हिंसेपेक्षा माणुसकी मोठी ठेवा.
